ผลการวิเคราะห์ข้อมูลผู้ป่วยที่ติดเชื้อจากการใช้เครื่องช่วยหายใจ ตึกไอซียู

โรงพยาบาลนราธิวาสราชนครินทร์

การวิเคราะห์ข้อมูลในครั้งนี้เป็นการนำข้อมูลจากสมุดทะเบียนตั้งแต่เดือน ตุลาคม 2553-กุมภาพันธ์ 2554

ในการวิเคราะห์ข้อมูลเลือกผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อทางเดินหายใจจากการใช้เครื่องช่วยหายใจ เลือกผู้ป่วยที่เป็นโรคทางอายุรกรรม จำนวน 10 ราย สรุปผลการวิเคราะห์ข้อมูลดังนี้

1.เพศ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มีการติดเชื้อจากการใช้เครื่องช่วยหายใจเป็นชายร้อยละ 90 และจากการ review ประวัติ พบว่า ผู้ป่วยเหล่านั้นมีพฤติกรรมการดูแลตนเองไม่เหมาะสม คือ มีประวัติสูบบุหรี่มากกว่า 10 ปีทุกราย

2.อายุ ผู้ป่วยร้อยละ 80 มีอายุมากกว่า 60 ปี

3.ระยะเวลาที่มีการติดเชื้อผู้ป่วยส่วนใหญ่ร้อยละ90จะมีการติดเชื้อจากการใช้เครื่องช่วยหายใจหลังจากใส่ท่อช่วยหายใจแล้วมากกว่า 3 วัน มีอยู่ 1 ราย ที่เก็บเสมหะตั้งแต่เริ่มแรก และขึ้นเชื้อ

4.ชนิดของเชื้อ ร้อยละ 60 ของผู้ป่วยที่ใส่ท่อช่วยหายใจ มีการติดเชื้อ Acenitobacter, ร้อยละ 40 เป็น Klebsella Pneumonia

5.อาการที่บ่งบอกว่ามีการติดเชื้อ คือ มีไข้สูง เสมหะเปลี่ยนสี film พบ infiltrate BL

6.ผู้ป่วยอายุรกรรมร้อยละ 50 จะตัดสินใจทำ Tracheostomy ที่เหลืออีก ร้อยละ 50 ปฏิเสธ การทำ Tracheostomy และเสียชีวิตในที่สุด

ปัจจัยที่มีผลต่อการติดเชื้อจากการใช้เครื่องช่วยหายใจ

1.ความรุนแรงของโรค ผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อที่ปอดเดิม จะส่งเสริมให้สภาพปอดแย่ลงและ

มีการติดเชื้อเพิ่มขึ้น

2.ระยะเวลาของการใส่ท่อช่วยหายใจ

3.การปฏิบัติของทีมพยาบาล

มาตรฐานการดูดเสมหะ จากการศึกษาของ กรรัตน์ (2552) เกี่ยวกับประสิทธิผล ของการใช้แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศสำหรับการดูดเสมหะในผู้ใหญ่ที่ใส่ท่อช่วยหายใจ ในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรมโรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ จังหวัดนครสวรรค์ มาใช้กับผู้ป่วยที่ศึกษา ดังนี้
1. มีการเลือกขนาดสายดูดเสมหะที่เหมาะสมกับเส้นผ่าศูนย์กลางภายในท่อช่วยหายใจจึงทำให้
ลดการบาดเจ็บเยื่อบุหลอดลมจากการใช้สายดูดเสมหะที่มีขนาดเล็ก และทำให้ลมสามารถเข้าไปในปอดระหว่างดูดเสมหะเป็นการป้องกันภาวะพร่องออกซิเจนจากถุงลมปอดแฟบในขณะดูดเสมหะ
2. มีการดูดเสมหะไม่เกิน 2 ครั้งต่อ 1 รอบ เพราะเมื่อใช้ความถี่ในการดูดเสมหะที่มาก
จะไปเพิ่มความเสี่ยงต่อการระคายเคืองเยื่อบุหลอดลม และมีภาวะพร่องออกซิเจนตามมาทำให้ลดความรู้สึกไม่สุขสบายและลดการเปลี่ยนแปลงระบบไหลเวียนจากการเพิ่มปริมาตรได้
3. การดูแลให้ความชื้นผ่านเครื่องช่วยหายใจอย่างเหมาะสม ทำให้ไม่จำเป็นต้องหยอดน้ำเกลือ
นอร์มัลเพื่อละลายเสมหะ และลดความเสี่ยงต่อการถูกกระตุ้นให้ผู้ป่วยไอ หรือรู้สึกอึดอัดจากการหยอดน้ำเกลือ
4. การให้ออกซิเจนความเข้มข้นสูง 100% ก่อนและหลังการดูดเสมหะอย่างน้อย 30 วินาที
5. มีการใช้แรงดันที่เหมาะสมในการดูดเสมหะ คือ 80-120 mmHg
6. Hand Hygine จากการสังเกตของทีม IC พบว่า ก่อนและหลังให้การพยาบาลพยาบาลบางคน ไม่มีการล้างมือ หรือใช้ Handrub ก่อนไปปฏิบัติการพยาบาลแก่ผู้ป่วยรายอื่น และจากการสุ่มการล้างมือของทีม IC กับพยาบาล 10 ราย สามารถทำได้ถูกต้อง 9 ราย

7.การเปลี่ยนท่า พลิกตะแคงตัว จากภาระงานที่มากขึ้น ประกอบกับ อัตรากำลังที่ไม่เพียงพอ ทำให้กิจกรรมเกี่ยวกับการพลิกตะแคงตัว ในผู้ป่วยที่ช่วยเหลือตัวเองได้น้อยไม่ได้ทำทุก 2 ชั่วโมง

8.การทำความสะอาดปากและลิ้น เป็นไปตามวิธีปฏิบัติ คือมีการทำความสะอาดวันละ 2 ครั้ง คือ 2.00 น. และ 10.00 น. ทุกวัน

9.การให้อาหารทางสายยาง เพื่อป้องกันการ Aspirate ทำได้ถูกต้อง ดูแลให้นอนศรีษะสูงทุกราย

- การเปลี่ยนอุปกรณ์เครื่องช่วยหายใจ มีการเปลี่ยนอุปกรณ์เครื่องช่วยหายใจ ทุก 7 วัน

ในปีที่ผ่านมาผลประสิทธิภาพการเฝ้าระวัง มากกว่าร้อยละ 80 สิ่งที่ต้องตกลงกันในทีมขณะนี้คือการปรับระดับเกณฑ์ตัวชี้วัดให้ เหมาะสมขึ้น ทีมใดมีข้อเสนอแนะ ขอให้ส่งข้อเสนอแนะมากันด้วยนะคะ........ narisa